Kategorie
Rosyjski Kolonializm

Rosyjska obecność na Hawajach. Rosyjskie forty i kolonie na Hawajach

Wpisany przez Marco Ramerini. Przetłumaczone przez: Krzysztof Bylinowski

Na początku XIX wieku, rosyjscy handlarze futrami zakładali centra handlowe od Syberii aż po kontynent Ameryki Północnej, zaś rosyjskie statki handlowe regularnie kursowały przez północny Pacyfik. W styczniu 1815 roku, okręt Bering, rosyjsko-amerykańskiej firmy, który handlował futrami w zamian za żywność na terenach wysp hawajskich rozbił się w Waimea na wyspie Kauai. Okręt wraz z towarami został skonfiskowany przez Kaumualiiego – króla Kauai. W ślad za tym wydarzeniem firma wysłała na miejsce swojego agenta Georga Antona Schäffera (był to niemiecki chirurg z jednego z okrętów), aby na drodze dyplomatycznej odzyskał utracone przez kompanię dobra.

Misja Schäffera miała za zadanie zyskać przychylność Kamehamehy I, któremu Kaumualii był podległy od roku 1810. Faktycznym celem misji i przyjaźni Schäffera z Kamehamehą I było zyskanie jego poparcia dla odzyskania zarekwirowanego towaru. Pomimo sprzeciwu grupy amerykańskich handlarzy, którzy byli darzeni przez Kamehamehę zaufaniem, na początku roku 1816 Schäffer otrzymał prawa do połowu, hodowli zwierząt oraz możliwość budowy placówki handlowej na Oahu.

Kamehameha I nie wsparł go jednak w odzyskaniu utraconych towarów. Georg Anton Schäffer miał jednak plan alternatywny: w maju 1816 Schäffer przybył na Hawaje, następnie na Kauai, próbując rozmów bezpośrednio z Kaumualiim. Tym razem odniósł sukces w zagwarantowaniu firmie płatności za skonfiskowane towary.

1 lipca 1816 Schäffer zawarł również sekretną umowę z Kaumualiim, w której zobowiązywał się do dostarczenia broni i okrętów potrzebnych do inwazji na wyspy Oahu, Lanau, Maui, Molokai, które Kaumualii uważał za swoje. W zamian za to Kaumualii zaoferował Rosjanom połowę wyspy Oahu i sandałowce wysp Oahu i Kauai. Ponadto Rosjanie otrzymali pozwolenie na budowę fabryk na wszystkich nowo podbitych przez Kaumualiiego wyspach.

Russian Fort Elizabeth, Kauai island, Hawaii. Author Mel29. No Copyright.
Rosyjski Fort Elizabeth, Kauai, Hawaje. Autor Mel29

W Hanalei (Princeville) Schäffer otworzył placówkę handlową i rozpoczął budowę domu. 12 września 1816 rozpoczął prace nad wznoszeniem fortyfikacji fortu Elizabeth nad urwiskiem przy ujściu rzeki Waimea. W październiku 1816 roku w Hanalei skontruowano dwa nasypy fortyfikacyjne – jeden nazwany Fort Alexander – nazwany tak ku czci cara – drugi zaś to tak zwany Fort Barclay. Samo Hanalei zostało przemianowane na Schäfferthal.

Fort Elizabeth jest jedynym rosyjskim fortem na terenie Hawajów, który przetrwał do dzisiejszego dnia. Jest usytuowany na wschodnim brzegu rzeki Waimea, tuż przy jej ujściu. Jego budową zajmowała się wspomniana rosyjsko-amerykańska firma wraz z królem Kauai – Kaumualiim, w latach 1816-1817. Georg Anton Schäffer zaprojektował fort i kierował pracami, podczas których sama praca fizyczna była wykonywana przez ludność hawajską. W czasie prac konstrukcyjnych, Schäffer oraz jego załoga otrzymali informację, że zostają wydaleni z Oahu w wyniku zbudowania przez nich fortu i wzniesienia nad nim rosyjskiej flagi. W reakcji na tę działalność, jeszcze przed końcem roku, rdzenna ludność Hanalei wzniosła bunt i zburzyła fort na ich terenie, spaliła świeżo zbudowaną destylarnię przy okazji zabijając jednego z pracowników Schäffera.

8 maja 1817 Rosjanie zostali wydaleni z terenu Hawajów i ludność rdzenna przejęła kontrolę nad pozostałym fortem, wykańczając jego budowę oraz dodając pewne własne modyfikacje. Fort był wykorzystywany przez Hawajczyków aż do roku 1864, kiedy to został z rozkazu hawajskiego rządu rozmontowany.

Heksagonalny, podobny w kształcie do gwiazdy fort, posiadał mury liczące 3,66 metra wysokości i 91,44 metra średnicy. Składał się z trzech warstw: nasypu ziemnego, warstwy skał wulkanicznych oraz mocno ubitej warstwy ziemnej z kamiennym chodnikiem na szczycie. Kompleks zawierał wartownię, magazyn, koszary, stanowisko armat oraz faktorię. Obecnie pozostały jedynie szczątki jego ścian zewnętrznych.

LITERATURA:

– Various Authors “Russian Fort Elizabeth, 1815-1864” State of Hawaii

– Pierce, Richard “Russia’s Hawaiian Adventure, 1815-1817” 1965

Kategorie
Bez kategorii

Holenderska Kompania Zachodnioindyjska. WIC: West-Indische Compagnie

Wpisany przez Marco Ramerini. Przetłumaczone przez: Krzysztof Bylinowski

Holenderska Kompania Zachodnioindyjska (WIC – West-Indische Compagnie) była holenderskim przedsiębiorstwem handlowym, uformowanym na wzór Wschodnioindyjskiej Kompanii Handlowej (VOC – Vereenigde Oostindische Compagnie). 3 czerwca 1621 otrzymała ona nadanie z rąk Stanów Prowicjonalnych Republiki Zjednoczonych Prowincji praw do przewozu i handlu, 24-letni monopol na handel, żeglugę i podbój zachodnich terenów. WIC mógł zawierać sojusze z ludnością zamieszkałą w Afryce Zachodniej, Ameryce, wyspach Pacyfiku na wschód od Gwinei; mógł również budować fortece, utrzymywać oddziały zbrojne, garnizony oraz flotę. Kompania działała na terenie Afryki Zachodniej (obszar pomiędzy Zwrotnikiem Raka a Przylądkiem Dobrej Nadziei) oraz w obu Amerykach (włączając w to Pacyfik). Kompania posiadała pięć biur nazywanych kamerami: w Amsterdamie, Zeeland (Middelburgu), Maze (Rotterdamie), Noorderkwartier (Hoornie) i Stad en Land (Groningen). Zarząd składał się z dziewiętnastu członków, znanych jako Heeren XIX. Na Heeren XIX składało się 8 przedstawicieli z Amsterdamu, 4 z Zeeland, 2 Maze, 2 z Noorderkwartier i 2 z Stad en Lande, Stany Prowincjonalne posiadały 1 przedstawiciela. Heeren XIX spotykali się na przemian sześć lat w Amsterdamie i dwa lata w Middelburgu.

W pierwszych latach Kompania działała w sposób bardzo agresywny, WIC było wykorzystywane w zachodnich rejonach przez Stany Prowincjonalne jako siła militarna w wojnie przeciwko Hiszpanii i Portugalii, tak samo jak działała VOC na wschodniej półkuli. W 1624 WIC zaatakowało i podbiło portugalską stolicę w Brazylii Salvador Bahia, to miasto pozostawało pod kontrolą Holendrów przez około rok (1624-1625), do czasu gdy flota hiszpańsko-portugalska odbiła je. W latach 20. XVII wieku założono wiele kolonii w Ameryce Północnej (Nowy Amsterdam – czyli obecny Nowy Jork, Fort Orange – dzisiejsze Albany).

Map of the main WIC settlements in the Atlantic Ocean (1640s.1650s.). Author Marco Ramerini
Mapa z głównych osiedli WIC w Oceanie Atlantyckim (1640s.1650s.). Autor Marco Ramerini

Już w latach 30. WIC dokonało bardziej trwałych podbojów w Brazylii: holenderskie oddziały okupowały Recife i Olindę w rejonie Pernambuco. W kolejnych latach, podczas rządów Johana Mauritsa van Nassau-Siegen, holenderska kontrola nad Brazylią rozszerzyła się do wybrzeża między Sao Luis do Maranhao na północy, aż do Sergipe del Rey na południu. Była to praktycznie połowa Brazylii, przy czym ta lepiej rozwinięta część kraju pozostawała pod kontrolą WIC.

Szczyt potęgi WIC przypadł na okres 1640-1645, kiedy kompania kontrolowała Nowe Niderlandy (obecnie część stanu Nowy Jork i Delaware), Nową Holandię (część Brazylii), Curacao, Arubę, Tobago, wiele innych wysp Karaibów, Gujanę, Surinam, Fernando de Noronha, porty na wybrzeżu Afryki w Mauretanii (Arguin), Senegalu (Goree), Ghanie (Elmina, Axim, Mouree, etc.), Sao Tome i Annobon Islands, Angoli (Luanda, Benguela). W roku 1643 na kilka miesięcy holenderska ekspedycja opanowała Valdivię i Chiloe w Chile.

Później sprawy zaczęły przybierać zły obrót: Johan Maurits van Nassau-Siegen został wezwany do powrotu do kraju, zaś portugalscy „moradores” zbuntowali się przeciwko rządom WIC. Po długich walkach portugalska armada odbiła Recife i całą holenderską Brazylię w roku 1654. W roku 1664 Anglicy przejęli Nowy Amsterdam i zmienili jego nazwę na Nowy Jork. Samo WIC szybko traciło na sile aż do roku 1674, w którym kompania uległa likwidacji.

Nowe WIC powstało krótko później, w roku 1675. Aż do 1743 WIC posiadało część pierwotnych monopoli: handlu afrykańskimi niewolnikami i produktami takimi jak złoto. Później WIC było zaangażowany wyłącznie w administrację pozostałych terytoriów zamorskich w Afryce i Ameryce oraz fortec, aż do definitywnego zamknięcia kompanii w roku 1791.

LITERATURA:

– Boxer, Ch. R. “The Dutch in Brazil, 1624-1654” Oxford, 1957

– Boxer, CH.R., “The Dutch Seaborne Empire, 1600-1800” London, 1965

– Boxer, Ch. R. “Salvador de Sa and the struggle for Brazil and Angola, 1602-1686” London, 1952